خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ربوده دلم به رعناییاین چه لطف است و آن چه زیبایی؟
۲
بیم آن است کز غم عشقتسر بر آرد دلم به شیدایی
۳
از خجالت خجل شود خورشیدگر تو برقع ز روی بگشایی
۴
زیر برقع چو آفتاب منیراندر ابر لطیف پیدایی
صفحهٔ ۱ از ۲