خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گواهی دهد چهرهٔ زرد منکه دردی بود بی‌دوا درد من
۲
شدم خاک اگر از جفایش مبادنشیند به دامان او گرد من
۳
به گلزار من ای صبا چون رسیبگو با گل ناز پرورد من
۴
که گر یک نظر روی من بنگریترحم کنی بر رخ زرد من
صفحهٔ ۱ از ۲