خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشته در راهت غبار آلود روی زرد مامی‌رسیم از گرد راه اینست راه آورد ما
۲
در هوای شمع رویت قطره‌های اشک گرمدم به دم بر چهره می‌بندد ز آه سرد ما
۳
بس که از یاران هم دردان جدا افتاده‌ایمگشته است از بی کسی همدرد ما هم، درد ما
۴
با گیاه شور پرور فرقت باران نکردآن چه هجران کرد با جان بلا پرورد ما
صفحهٔ ۱ از ۲