خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یگانه‌ای در دل می‌زند به دست ارادتکه جای موکب حسنش ز طرف ماست زیادت
۲
اگر کشاکش زور قضا بود ز دو جانبمیانهٔ من و او نگسلد کمند ارادت
۳
در این ولایت پر شور و فند خانهٔ کنعانچه‌ها که مادر ایام کرد در دو ولایت
۴
شکسته رنگی رنج خمار هجر زحد شدز گوشه‌ای بدرآ سرخوش ای سهیل سعادت
صفحهٔ ۱ از ۲