خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیستور کنی جزم که مهر تو در آب و گل کیست
۲
داد عصمت دهی از بهر رضای دل اوتا هوس پیشه بداند که دلت مایل کیست
۳
سگت آهسته نهد پا به زمین از غیرتتا بداند که سر کوی تو سر منزل کیست
۴
بعد از آن هم که کنی به سملم از تاب حسدترسم از رشک بگویند که این به سمل کیست
صفحهٔ ۱ از ۲