خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۱۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرددگر به راه تلافی سبک عنانش کرد
۲
زبان ز پرسش حالم اگر کشید دمیدمی دگر به من اقبال هم زبانش کرد
۳
فشاند مرغ دلم را روان به ساعد زلفبه سنگ جور چو آشفته آشیانش کرد
۴
نداده بود دلم را به چنگ غصه تمامکه بازخواست به صد عذر و شادمانش کرد
صفحهٔ ۱ از ۳