خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌مانددایم گل رعنایی بر بار نمی‌ماند
۲
مگذار که نا اهلان چینند گل رویتکز نار چو گل چینند جز خار نمی‌ماند
۳
می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقیاز مجلسیان یک تن هوشیار نمی‌ماند
۴
که مه به تو می‌ماند خوئی که کنون داریفرداست که در کویت دیار نمی‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۲