خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهترین طاقی که زیر طاق گردون بسته‌اندبر فراز منظر آن چشم میگون بسته‌اند
۲
حیرتی دارم که بنایان شیرین کار صنعبیستون طاق دو ابروی تو را چون بسته‌اند
۳
از ازل تا حال گوئی نخل بندان قدتکرده‌اند انگیز تا این نخل موزون بسته‌اند
۴
جذبهٔ دل برده شیرین را به کوه بیستونمردم ظاهر نگر تهمت به گلگون بسته‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳