خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکشبر زر کشیده خفتان شاهانه بسته ترکش
۲
سرو از قبا گران بار گل از هوا عرق ریزرنگ از حیا دگرگون زلف از صبا مشوش
۳
در سر هوای جولان بر لب نشان بادهغالب نشاط خندان شیرین مذاق سرخوش
۴
هنگام ترکتازش طاقست در نظرهاآن چین زدن بر ابرو وان هی زدن بر ابرش
صفحهٔ ۱ از ۲