خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی ز عشق جهانی تو را به جان مشتاقمن از کمال محبت جهان جهان مشتاق
۲
نهان ز چشم بدان صورت تو را این استکه دایمم من صورت طلب به آن مشتاق
۳
ز دست کوته خود در هوای زلف توامچو مرغ بی‌پر و بالی به آشیان مشتاق
۴
به محفل دگران در هوای کوی توامچو آن غریب که باشد به خانمان مشتاق
صفحهٔ ۱ از ۲