خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این آینه‌گون سقف که آبیست معلقنسبت به من تشنه سرابیست معلق
۲
این گوی که دستی نگهش داشته زان سویچون قطره آبی ز سحابیست معلق
۳
دل می‌کنداز غب‌غب و روی تو تصورکز آتش سوزنده حبابیست معلق
۴
کاکل که به بوسیدن دوشت شده مایلگوئی ز سر سرو غرابیست معلق
صفحهٔ ۱ از ۳