خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلِ من در هوایِ روی فرخبُوَد آشفته همچون مویِ فرخ
۲
به جز هندویِ زلفش هیچ کس نیستکه برخوردار شد از روی فرخ
۳
سیاهی نیکبخت است آن که دائمبُوَد هم‌راز و هم‌زانوی فرخ
۴
شود چون بید لرزان سروِ آزاداگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ
صفحهٔ ۱ از ۳