خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار بی پرده کمر بست به رسوایی ماما تماشایی او ، خلق تماشایی ما
۲
قامت افراخته می‌رفت و به شوخی می‌گفتکه بتی چهره نیفروخت به زیبایی ما
۳
او ز ما فارغ و ما طالب او در همه حالخود پسندیدن او بنگر و خودرایی ما
۴
قتل خود را به دم تیغ محبت دیدیمگو عدو کور شو از حسرت بینایی ما
صفحهٔ ۱ از ۳