خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشتبر سر هر گذری این همه بیمار نداشت
۲
نازم آن طره که با این همه بار دل خلقسرگرانی ز گران باری این بار نداشت
۳
کارم از هیچ طرف تنگ نمی‌شد در عشقاگر آن تنگ دهان با دل من کار نداشت
۴
بر کسی خواجه ما از سر رحمت نگذشتکه نشد بندهٔ او از دل و اقرار نداشت
صفحهٔ ۱ از ۳