خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی که خدا کام دل تنگ دلان دادکام دل تنگ من از آن تنگ‌دهان داد
۲
گفتم که مرا از دهنت هیچ ندادندخندید که از هیچ که را بهره توان داد
۳
خرم دل مستی که گه باده‌پرستیبا شاهد مقصود چنین گفت و چنان داد
۴
المنة لله که سبک‌بار نشستمتا ساقی می‌خانه به من رطل گران داد
صفحهٔ ۱ از ۳