خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کردچشم تو سرافکنده به هر انجمنش کرد
۲
تا غنچه به باغ از دهن تنگ تو دم زدعطار صبا مشک ختن در دهنش کرد
۳
تا گل به هواخواهی روی تو درآمدنقاش چمن صاحب وجه حسنش کرد
۴
تا سرو پی بندگی قد تو برخاستدور فلک آزاد ز بند محنش کرد
صفحهٔ ۱ از ۴