خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کردشب خود را به همین شیوه سحر خواهم کرد
۲
مو به مو بندهٔ آن زلف سیه خواهم شدسال ها خواجگی دور قمر خواهم کرد
۳
با خم ابروی او نرد هوس خواهم باختپیش شمشیر بلا سینه سپر خواهم کرد
۴
گندم خال وی از جنت او خواهم چیدمن هم از روی صفا کار پدر خواهم کرد
صفحهٔ ۱ از ۳