خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان سبب جان آفرینش جان روشن لطف کردتا همایون سایه‌اش را بندگی از جان کند
۲
چون وجودش نیک خواه شاه جم جاه است بسفرصتش بادا که نیکیهای بی پایان کند
۳
نیک حال و نیک فال و نیک خوی و نیک خواهنیک بخت آن کس که با وی جنبش جولان کند
۴
پاک یزدان فطرت پاکش ز پاکی آفریدتا تمام عمر میل صحبت پاکان کند
صفحهٔ ۱ از ۴