خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کندحاشا که مشتری سر مویی زیان کند
۲
چون از کرشمه دست به تیر و کمان کندکاش استخوان سینه ما را نشان کند
۳
در دست هر کسی نفتد آستین بختالا سری که سجدهٔ آن آستان کند
۴
گر عقل خواند از قد او خط ایمنیاول علاج فتنهٔ آخر زمان کند
صفحهٔ ۱ از ۳