خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان سپاری به ره غمزهٔ جانان بایدتیرباران قضا را سپر از جان باید
۲
بگذر از هر دو جهان گر سر وحدت داریدامن کفر رها کن گرت ایمان باید
۳
از پریشانی اگر جمع نگردد غم نیستهر که را بویی از آن زلف پریشان باید
۴
گریه چون ابر بهاری چه کند گر نکندهر که را کامی از آن غنچهٔ خندان باید
صفحهٔ ۱ از ۳