خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آیدمرغی از سدره به کنج قفسی می‌آید
۲
شکری چند بخواه از لب شیرین دهنانتا بدانی که چه‌ها بر مگسی می‌آید
۳
در ره عشق پی ناله دل باید رفتزان که رهرو به صدای جرسی می‌آید
۴
می‌روم گریه‌کنان از سر کویی کانجاعاشقی می‌رود و بوالهوسی می‌آید
صفحهٔ ۱ از ۳