خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگشا به تبسم لب شیرین شکربارکز تنگ دهانت به شکر تنگ شود کار
۲
یک قوم ز ابروی تو در گوشهٔ محرابیک طایفه از چشم تو در خانهٔ خمار
۳
از تابش رخسار تو یک شهر بر آذروز نرگس بیمار تو یک قوم در آزار
۴
آنجا که ز خطت اثری سجده برد مورو آنجا که ز زلفت خبری مهره نهد مار
صفحهٔ ۱ از ۳