خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهشپس از پیاله ببوسد دهان دل خواهش
۲
به چشم عشوه‌گرش یارب آفتی مرسادکه خوش دلم ز نظرهای گاه و بی گاهش
۳
اسیر گشته دلم در چه زنخدانیکه یوسف دل جمعی فتاده در چاهش
۴
من از کدورت صاحب دلی خبردارمکه چرخ از آن سر کو می‌برد به اکراهش
صفحهٔ ۱ از ۳