خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگاه داشت غزالی دل مرا به نگاهشکه آهوی ختن آمد به سیر چشم سیاهش
۲
چرا برابر چشمی هزار بار نمیرمکه زنده می‌کندم از نگاه بی گه و گاهش
۳
گناه عشق بتی دامنم گرفته به محشرکه کردگار نگیرد به صدهزار گناهش
۴
مگر به صید دل آن طفل نی سوار درآمدکه طفل اشک من از سر دوید بر سر راهش
صفحهٔ ۱ از ۳