خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چندین هزار صید فتد از قفای توهر گه که التفات کنی بر قفای خویش
۲
امکان شکوه هست ز جور و جفای توشرم آیدم ز دعوی مهر و وفای خویش
۳
دانی ز ناله بهر چه خاموش گشته‌امرشک آیدم به عالم عشق از صدای خویش
۴
از شنعتی که محرم و بیگانه می‌زندمگذر ز آشنایی دیر آشنای خویش
صفحهٔ ۱ از ۳