خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبان تیره به سر وقت چشم جادویشچنان برو که نیفتی ز طاق ابرویش
۲
یکی فتاده به زنجیر زلف مشکینشیکی دویده به دنبال چشم آهویش
۳
یکی سپرده تن سخت را به هجرانشیکی نهاده سر بخت را بر ایوانش
۴
یکی به غایت حسرت ز لعل میگونشیکی به عالم حیرت ز روی نیکویش
صفحهٔ ۱ از ۳