خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاکبرخیز پی جلوه که برداریم از خاک
۲
از عکس رخت دامن آفاق گلستانوز یاد لبت خاطر عشاق طربناک
۳
هم زخم ز شست تو شود مایهٔ مرهمهم زهر ز دست تو دهد نشئهٔ تریاک
۴
با چشم تو آسوده‌ام از فتنهٔ ایامبا خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک
صفحهٔ ۱ از ۳