خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌امآه که غافل گذشت از دل دیوانه‌ام
۲
در سرشکم نشد لایق بازار دوستقابل قیمت نگشت گوهر یک دانه‌ام
۳
گاه ز شاخ گلش هم نفس عندلیبگاه ز شمع رخش هم دم پروانه‌ام
۴
سرو فرازنده‌ای خاسته از مجلسمماه فروزنده‌ای تافته در خانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳