خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من این عهدی که با موی تو بستمبه مویت گر سر مویی شکستم
۲
پس از عمری به زلفت عهد بستمعجب سر رشته‌ای آمد به دستم
۳
ز مویت کافر زنار بندمز رویت هندوی آتش پرستم
۴
کمند عشق را گردن نهادمطناب عقل را درهم گسستم
صفحهٔ ۱ از ۳