خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوشینه مهی به خواب دیدمیعنی به شب آفتاب دیدم
۲
شب ها به هوای خاک کویشچشم همه را پرآب دیدم
۳
هر گوشه ز تیر غمزهٔ اودل خسته و بی حساب دیدم
۴
از آتش شوق او به گلشنمرغان همه را کباب دیدم
صفحهٔ ۱ از ۳