خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارمگر به دوزخ بریم، شکر فراوان دارم
۲
اشک و آهم ز فراقت به هم آمیخته شدبلعجب بین که در آب آتش سوزان دارم
۳
گر بسوزد نفسم هر دو جهان را نه عجبزان که در سینه بسی سوزش پنهان دارم
۴
داغ و دردی که رسید از تو حرامم باداکه سر مرهم و اندیشهٔ درمان دارم
صفحهٔ ۱ از ۳