خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جلوه کاش درآید مه نکوسیرمکه آفتاب نتابد مقابل قمرم
۲
ز کار خلق به یک باره پرده بردارنداگر ز پرده درآید نگار پرده‌درم
۳
اگر به چشم درستی نظر کند معشوقمن از شکسته سر زلف او شکسته‌ترم
۴
رسیده‌ام به مقامی ز فیض درویشیکه از کلاه نمد پادشاه تاجورم
صفحهٔ ۱ از ۳