خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشمتا روز جزا مست ز کیفیت دوشم
۲
چشمم به چه کار آید اگر ساده نبینمکامم به چه خوش باشد اگر باده ننوشم
۳
هم خاک در پیر مغان سرمهٔ چشممهم زلف کج مغبچگان حلقهٔ گوشم
۴
هم چشم سیه مست تو کرده‌ست خرابمهم لعل قدح نوش تو برده‌ست ز هوشم
صفحهٔ ۱ از ۳