خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که می‌پرسی ز من کیفیت چشم غزالممن از این پیمانه مستم، من در این افسانه لالم
۲
گر به خیل او در آیم خسرو فیروز بختمور به دام وی درافتم، طایر فرخنده فالم
۳
ساده لوحی بین که خواهم بر سر خاکم نهد پاآن که همچون خاک ره کرد از تغافل پایمالم
۴
مردم از محرومی دیدار در بزمش به حسرتتیره‌بختی بین که هجران کشت در عین وصالم
صفحهٔ ۱ از ۳