خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جاممدر حلقهٔ میخواران، نیک است سرانجامم
۲
اول نگهش کردم آخر به رهش مردموه وه که چه نیکو شد آغازم و انجامم
۳
شب‌های فراق آخر بر آتش دل پختمداد از مه بی‌مهرم، آه از طمع خامم
۴
خیز ای صنم مهوش از زلف و رخ دلکشبگسل همه زنارم، بشکن همه اصنامم
صفحهٔ ۱ از ۳