خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا هست نشانی از نشانمخاک قدم سبوکشانم
۲
تا ساغر من پر از شراب استاز شر زمانه در امانم
۳
تا در کفم آستین ساقیستفرش است فلک بر آستانم
۴
در مرهم زخم خود چه کوشمکاین تیر گذشت از استخوانم
صفحهٔ ۱ از ۳