خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من از کمال شوق ندانم که این توییتو از غرور حسن ندانی که این منم
۲
گو برکنند دیده‌ام از ناخن عتابگر دیده از شمایل خوب تو برکنم
۳
بگذشتم از بهشت برین آستین فشانتا خاک آستان تو کردند مسکنم
۴
مشنو ز من به غیر نواهای سوزناکزیرا که دست پرور مرغان گلشنم
صفحهٔ ۱ از ۳