خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشت فراق و وصل تو مرگ و بقای عاشقانکشتی و زنده ساختی ای تو خدای عاشقان
۲
برده‌ای از تبسمی نقد بقای اهل دلکرده‌ای از تغافلی قصد فنای عاشقان
۳
تا لب خود گشوده‌ای مستی ما فزوده‌ایای لب باده نوش تو نشاه فزای عاشقان
۴
با همه لاف زیرکی، بی خبرم ز خویشتنتا شده چشم مست تو هوش ربای عاشقان
صفحهٔ ۱ از ۳