خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به که باشم بی قرار از زلف یار خویشتنمن که دادم بی قراری را قرار خویشتن
۲
کردم اظهار محبت پیش آن زیبانگارپرده را برداشتم از روی کار خویشتن
۳
دل ز کار افتاد و روزم تیره شد در عاشقیفکر کار دل کنم یا روزگار خویشتن
۴
بس که کارم سخت شد از سخت گیریهای عشقمرگ را آسان گرفتم در کنار خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۳