خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با آن غزال وحشی گر خواهی آرمیدنچندین هزار احسنت می‌بایدت کشیدن
۲
روزی اگر در آغوش سروی کشی قباپوشسهل است در محبت پیراهنی دریدن
۳
سر حلقهٔ سلامت در دام او فتادنسرمایهٔ ندامت از بام او پریدن
۴
پیمانهٔ حیاتم پر شد فغان که نتوانپیمان ازو گرفتن، پیوند از او بریدن
صفحهٔ ۱ از ۳