خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تنگ شد از غم دل جای به منیک دل و این همه غم وای به من
۲
قتلم امروز نشد تا چه کندحسرت وعده فردای به من
۳
نقد جان دادم و یک بوسه ندادآن لب لعل شکرخای به من
۴
در محبت چه تطاول که نکردآن سر زلف چلیپای به من
صفحهٔ ۱ از ۲