خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر کانِ نمک خواهی لعل نمکینش بیناقلیم ملاحت را در زیر نگینش بین
۲
جان بر لب مشتاقان دور از لب او بنگرلب تشنه جهانی را از ماء مَعینش بین
۳
ای دل چو خطش سر زد، پیوند از او مگْسِلیک چند چنان دیدی، یک چند چنینش بین
۴
از قهر دل آزارد، وز لطف به دست آرددر شیوهٔ دلداری آنش نگر، اینش بین
صفحهٔ ۱ از ۳