خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمدهایپس چرا بر سر ایشان به درنگ آمدهای
۲
خانه پرداختهام تا تو ز جا خاستهایسپر انداختهام تا تو به جنگ آمدهای
۳
پنجهٔ عشق قوی پنجه نبرد است گهیمگر آن حوصلهای کش تو به چنگ آمدهای
۴
گوهر مقصد صاحب نظرانی لیکندر دم افعی و در کام نهنگ آمدهای
صفحهٔ ۱ از ۳