خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای صورت زیبا که به سیرت ملکستیبر روی زمین غیرت ماه فلکستی
۲
یارب چه سواری تو که بر غارت دل‌هاسرگرم ز هر گوشه پی تاز و تکستی
۳
ای کاش ببینند جراحات درونمتا خلق بدانند که کان نمکستی
۴
عشق آمده عقل از پی بیچارگیش رفتوین نیست یقین تو که در عین شکستی
صفحهٔ ۱ از ۲