خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۲۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بودسر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود
۲
دل گفت فروکش کنم این شهر به بویشبیچاره ندانست که یارش سفری بود
۳
تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتادتا بود فلک، شیوهٔ او پرده‌دری بود
۴
منظورِ خردمندِ من آن ماه که او رابا حُسنِ ادب شیوهٔ صاحب‌نظری بود
صفحهٔ ۱ از ۳