خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مسلمانان مرا وقتی دلی بودکه با وی گفتمی گر مشکلی بود
۲
به گِردابی چو می‌افتادم از غمبه تدبیرش امیدِ ساحلی بود
۳
دلی همدرد و یاری مصلحت بینکه اِستِظهارِ هر اهلِ دلی بود
۴
ز من ضایع شد اندر کویِ جانانچه دامنگیر یا رب منزلی بود
صفحهٔ ۱ از ۲