خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدیاز هر دری به غارت دلها درآمدی
۲
تا دل نیابد از تو خلاصی به هیچ راهگه راهزن شدی و گهی رهبر آمدی
۳
دلهای مرده زندگی از سر گرفته‌اندتا چون مسیح با لب جان پرور آمدی
۴
پیراهن حیای زلیخا دریده شدتا در لباس یوسف پیغمبر آمدی
صفحهٔ ۱ از ۳