خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب چارده غلامی ز مه تمام داریتو چه خواجهٔ تمامی که چنین غلام داری
۲
مگر از سیاه روزی تو مرا نجات بخشیکه طلوع صبح روشن ز سواد شام داری
۳
حشم کرشمه از پیش و سپاه غمزه از پسپس و پیش خویش بنگر که چه احتشام داری
۴
اگر آن قیامتی را که شنیده‌ام بیایدنرسد بدین قیامت که تو در قیام داری
صفحهٔ ۱ از ۴