خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاریدادم تسلی دل در عین بی قراری
۲
خواری کشان حسنش گلهای بوستانیشوریدگان عشقش مرغان شاخساری
۳
شاخ گلی که آبش از جوی دیده دادمدورم ز خویشتن کرد با صد هزار خواری
۴
دوش آن مهم به تندی می‌زد به تیغ و می گفتکاین است دوستان را پاداش دوستاری
صفحهٔ ۱ از ۳