خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو پری چهره اگر دست به آیینه بریآنچنان شیفته گردی که گریبان بدری
۲
با وجودت دو جهان بی‌خبر از خویشتنندتو چنان واله خود کز دو جهان بی خبری
۳
آسمان با قمری این همه نازش داردچون ننازی تو که دارندهٔ چندین قمری
۴
شاید ار تنگ دلان تنگی شکر نکشندتا تو ای تنگ دهان صاحب تنگ شکری
صفحهٔ ۱ از ۳